Leven met het landschap
Wie door de omgeving van Thorn wandelt kan zomaar de roodbruine koeien van Pascal tegenkomen. In deze mooie natuurrijke omgeving woont en werkt Pascal als agrariër en kent hij het gebied door en door. Zijn koeien grazen op verschillende weilanden, midden tussen natuurgebieden en dorpsranden. “Binnen een paar kilometer heb je hier alles,” vertelt hij. “Van water en kleigrond tot zandgronden en natuur. Dat maakt het mooi, maar ook kwetsbaar.”
Juist die veelzijdigheid maakt zijn werk bijzonder. Tegelijkertijd brengt het uitdagingen met zich mee. “Het gebied heeft veel te bieden,” zegt hij, “maar juist daardoor moet je goed opletten wat je doet. Alles heeft hier invloed op elkaar.”
Een werkdag zonder vaste vorm
“Wij hebben een agrarisch bedrijf hier in Thorn en hier werken we vooral met zoogkoeien. Deze houden we extensief. Kalf en koe blijven maanden samen in de wei.”
Geen dag is hetzelfde. “In de winter verzorg ik ’s ochtends en ’s avonds de dieren. Overdag ben ik vaak onderweg voor de handel in hooi en stro, bijvoorbeeld naar Duitsland of Frankrijk. In het voorjaar ben je weer bezig met het land: afrastering controleren, weilanden klaarmaken.”
Samen voor het gebied
Doordat zijn koeien grazen op verschillende plekken in het gebied heeft hij veel contact met mensen. “Je komt elkaar tegen in het veld en hebt te maken met allerlei partijen: van dorpsbewoners tot natuurorganisaties. Maar je hebt ook te maken met regels en verschillende belangen. Dat botst soms, al kom je er meestal samen wel uit.”
Die samenwerking vindt hij belangrijk. “Het zou goed zijn als we vaker met elkaar om tafel zitten. Niet alleen om standpunten te verdedigen, maar om elkaar beter te begrijpen. Dan kun je samen een richting vinden die voor iedereen werkt.”
Tussen kansen en zorgen voor de toekomst
Pascal kijkt met een gemengd gevoel naar de toekomst van de landbouw. Hij ziet volop innovatie en ontwikkeling, maar maakt zich zorgen over de snelheid waarmee veranderingen worden gevraagd. “De landbouw is al volop bezig met verduurzaming en techniek. Maar zulke veranderingen kosten tijd. Je kunt niet verwachten dat alles in een paar jaar opgelost is. Als de landbouw te klein wordt, verdwijnen ook de bedrijven eromheen. En wat weg is, komt niet zomaar terug.”
Toch blijft hij positief: “Er moet plek zijn voor natuur en landbouw. Het gaat erom dat je een balans vindt waarin alles naast elkaar kan bestaan.”
Elk seizoen uniek in Limburgse Maasterrassen
Volgens Pascal is juist de afwisseling het grote kenmerk van de omgeving. “Binnen een paar kilometer heb je hier alles: water, kleigrond, zandgronden, natuurgebieden. Dat maakt het uniek.”
De groei van toerisme en recreatie ziet hij ook als een ontwikkeling die balans vraagt. “Het is mooi dat mensen hier graag komen, maar het moet niet doorslaan. Als het te druk wordt, verlies je juist wat het gebied zo bijzonder maakt.”
Voor bezoekers heeft hij een simpele boodschap: het gebied is altijd de moeite waard. “Het maakt niet uit wanneer je komt. In de winter, lente, zomer of herfst: het is hier altijd mooi. Juist doordat het zo afwisselend is.”
